අද්දර ජීවිත (#1)

මගේ දුකට සැපට ළඟින් අවුරුදු 6ක් ඉඳපු කොම්පියුටරේ ලෙඩ වෙලා. විසික් කරල අළුත් ඒව ගන්න වත්කමක් නැති හින්ඳම මේකම මූට්ටු කරන් ආව.නිකං ඉන්නකොට වගේ බස් කාරයො බලෙන් එක්කන් යන්නෑ. මේ තඩි සිස්ටම් යුනිට් එක දැක්කම තව ලෑල්ලටම පාගනව.මාත් ඉතිං මට නෙවේ වගේ එනව.නැත්නම් නෝන්ඩිනෙ.

හීනි පොද වැස්සෙම කොහොම හරි ස්ටෑන්ඩ් එකටත් ආව.නැත්නම් මඟින් නඟිනව බොරු.හ්ම්ම්.. ඒකෙත් කරුමෙට බස් එකක් නෑ. මං සිස්ටම් යුනිට් එක බිමින් තියලා වාඩි උනා.. හ්ම්ම්. අදකාලෙ ලැප්ටොප් වලින් මෙහෙම ප්‍රයෝජන ගන්න පුළුවන්ඳ ? බෑනෙ.ඒ අතින් මේක කොච්චර හොඳද.මං කටත් ඇරං ස්ටෑන්ඩ් එකේ වහල දිගේ බේරෙන වැස්ස දිහා බලං හිටියා.

එතකොටම මට එහා පැත්තෙ බංකුවෙ කෙනෙක් ඇවිත් වාඩි වෙනව යාන්තමට ඡායාවක් වගේ දැක්ක. ඉතිං මට මොකද. මං ඒ දිහා නොසැලකිල්ලෙන් බලල අහක බලා ගත්තා.. ඈ.. මොකක්ද බොලේ ඒ.. මං ආපහු හැරිල බැලුව.මට නොදැනිම ලොකු කෙල ගුලියක් ගිලුන. අම්මට සිරි, ගිණි කිකිළියෙක් වගේ. උඩිනුත් ඕපන්, යටිනුත් ඕපන් මේ වැස්සෙ හීතල හුලං වදින්න වෙන්න ඇති. ඒත් හීතල කොහොම වෙතත් මගේ නම් හිරිගඩු පිපෙනව වගේ මේව දැකල. අම්මප හිරි ඔතප් තියෙනෙ කොල්ලෙක් විදියට මට ලැජ්ජයි මේව බලන්න.ඒත් ඉතිං මේ වගේ අවස්ථාවල කොල්ලෙක්ගෙ හිත මැනුවෙල් ඩ්‍රයිව් එකෙන් ඔටෝ පයිලට් වලට මාරු වෙනෙ එක අහන්න දෙයක් නෙවෙයිනේ.කොච්චර අහක බලන්න ට්‍රයි කරත් බැලෙන්නෙම ඒ දිහා..

බාහිර පෙනුමෙන්ම කියන්න පුළුවන් මේ මොන වගේ සබ්ජෙක්ට් එකක්ද කියල. අෆ්ෆා, ෆූ.. මොකක් උනත් මං තාම පොඩි එකා.මං ඔය වැරදි කරන්නෙ නෑ. මගේ අහිංසක කෙල්ල විතරක් ඇති මට.මං තනියම හිතුවා.

"මල්ලි.... වෙලාව කීයද ? "
මං ගැස්සිල ගියා. එන පොට හොඳ නෑ පුතෝ.. ෆුල් ටච් ෆෝන් එකක් අතේ තියන් මගෙන් වෙලාව අහන්නෙ.
-"හ... හතර  හමාර විතර අක්කෙ"
ඒකි ඇස් පුංචි කරල මං දිහා බැලූව. අනේ මං අහිංසකයි. මාව ඕවට ගාව ගන්නෙපෝ.
"මොකෝ ගොත ගහන්නෙ. හීතලටද.. ආ..? "

හුටා.. දැං නම් එන පොට හරිම නෑ. මොකක් උණත් මගේ කෙල්ලට ද්‍රෝහි වෙන්න බෑ. අනික මල ජරාව. ඕවයි ගිහින් ලෙඩක් හැදුනොත් කාට කියන්නද ? වහ කන්න තමයි වෙන්නෙ. අනික මාව මංකොල්ල කාවිද දන්නෑ. මං හෙමිහිට පර්ස් එක එළියට අරං බැලුව. සන්තකටම රුපියල් 60ක් තියෙනව. රුපියල් 60කට... හික් හික්..හැක්..

"මාර වැස්ස නේද මල්ලි? "
ආපහු අහපි. අවුලක් නෑ. කතා කරාට ලෙඩ හැදෙන්නෙ නෑනේ.
-"ඔව් නේ අක්කෙ. තාම බස් එකත් නෑ මං යන. පරක්කුයි"
"මල්ලිට ලැජ්ජාවක්ද මං කතා කරන එක"
-"නෑ.. එහෙම අවුලක් නෑ අක්කෙ"
"නෑ මල්ලිට තේරෙනව ඇතිනෙ මං කවුද කියල. ඒකයි එහෙම කිව්වෙ"
-"තමන් හරි නම් එච්චරනෙ අක්කෙ. මට කවුද කින්ද මංද කියල වැඩක් නෑ. අපි හැමෝම මිනිස්සුනේ"
"හ්ම්ම්ම්.. බය වෙන්නෙපා. මං ඔයාට එහෙම දේකට කතා කරන්නෙ නෑ. පාලූවටයි කතා කරේ. වෙන ඔයා තරං කොල්ලෙක් එක්ක කතා කරා නම් ඌ මුලින්ම ඉල්ලන්නෙ මගෙ නම්බරේ.. හි"

ඒකි හිනා උනා තනියම. මූනෙ උලාගෙන තියෙන මේකප් තට්ටුවට යටින් අහිංසක ලස්සනක් තියෙනව කියල මට හිතුන. මොන, පුහ්. මටත් පිස්සුනෙ. මුන්ගෙ මොන අහිංසක කමක්ද.මං මටම ටොක්කක් ඇන ගත්ත.

"මල්ලි කාත් එක්ක හරි sex කරල තියෙනවද"
අම්ම ගහයි බැට් එකෙන්. යකෝ කාල වරෙන්කො. මගෙන් ජීවිතේට ගෑණියෙක් අහපු දෙයක්ද මේ. අඩු ගානෙ කෙල්ලවත් මෙහෙම බලු කතාවක් අහල නෑ.
-"පිස්සුද,දැම්ම ඒව ඕන නෑ"
"කෙල්ලෙක් ඉන්නවද ඔයාට ? "
-"ඔව් , ඉන්නව"
"එහෙනම් ඒ කෙල්ල ගොඩක් වාසනාවන්තයි. මටත් ඉස්සර රත්තරං කොල්ලෙක් හිටිය..හ්ම්ම්ම්ම්"
එයා අහසින් වැටිල බිම වැදිල බිඳෙන වැහි බිංදු දිහා බලං කිව්ව. ඇයි යකෝ රත්තරං කොල්ලෙක් හිටිය නම් මෙහෙම බලු රස්සාවක් කරන්නෙ මොකටද?
-"බූට් එක තිබ්බද ? "
"විකාරද? එයා මට පණටත් වඩා ආදරේ කරා. මමත් එහෙමයි"
-"එහෙනම් අක්ක ඕව කරන්නෙ මොකද? "
"එයා මට නැති උනා මල්ලි.......... එයා විතරක් නෙවෙයි අම්ම, තාත්ත, අයිය හැම දේම නැති උනා.."

එයා දිග කතාවක් කියන්න ලෑස්ති උනා.. ඒත් මං අහල තියෙන්නෙ මේ ජාතියෙ හැම ගෑණියෙක්ම බිස්නස් එක කර ගන්න ඕන නිසා කතාවක් ගොතන් ඉන්නෙ කියල.. මට මොකෝ බොරු උනත් ඇත්ත උනත්. කරන්න වෙන වැඩක් නැති එකේ අහං ඉන්නව.

-"ඒ කොහොමද නැති උනේ ? "
මං කතාවෙ ඉතුරු ටික අහගන්න කැමති බව ඇඟෙව්වා...එයා හිස් බැල්මෙන් ආපහු වැස්ස දිහා බැළුවා.

 අද්දර ජීවිත (#2) >>